Сè овде се измешало и повеќе потсетува на бунцање на болен, пијан сон отколку на спомен. Но е спомен, е минато, е тука и сега. Како да се гледа истовремено низ очила за блиску и за далеку. Смртта и детството одат рамо до рамо. Грбавиот Булат Окуджава со бедна руска гитара, сјекирковскиот Исаија, писателот на пат, Гражина, на чието тело не е доволно за таа да се нарекува Гражина, пијаниот поштар, клававиот Бартеќ, мачката и дедото, господин Гербер, кој предава историја и фотографира голи жени, Даниил Хармс, кој умрел од глад, Була, кој се обесил, осамен стар маж без заштеди. Сите вртат во вртоглав danse macabre – танц на смртта, кој е поворка на животот. Во Грохув, во Брно, на Саска Кемпа, во галисискиот град, во кој јазиците беа подолги од улиците, а шепотите погласни од ѕвонењето на ѕвоната во црква, во Пинск, во Киев, во Централно-источна Европа. А времето се свалка и веќе ништо не може да се подреди. Зошто воопшто да се подредува? Корице Тврда;Број на страници 176;Година на издавање 2019