„Фадо“ од Анджеј Стаѕук е рефлексивна книга за сеќавањето, детството и минувањето на времето, каде авторот се враќа во своето родно село следејќи ги меланхоличните звуци на фадото. Преку лични спомени, патувања и ликови на предците, Стаѕук ја истражува празнината, нихилизмот и прашањето зошто има повеќе „ништо“ отколку „нешто“ во човечкиот живот. Неговата проза е длабока, но едноставна во изразот, мешајќи ја секојдневноста со метафизички размислувања и остар поглед кон општествената реалност во источна и југоисточна Полска. Книгата вклучува и текстови за географските и менталните предели, односот со неговата ќерка која расте, сеќавањата за бабите и дедовците и ликот на Јован Павле II. Препорачлива за читатели кои сакаат современа европска литература со медитативен тон и за оние кои бараат текст богат со идеи и атмосфера.