„Додека возев низ Бања Лука, помислив на неа. Меѓу урнатините, гробиштата и минираните полиња. Помислив како лежи на грб меѓу Истокот и Западот. Немарна и поспана. Во овие бесмртни брези. Во песокот. Таа чепка по носот, витка топчиња и сонува за својата судбина. За идна венчавка, за минатите силувања, или дека ќе замине во манастир. Во Бања Лука помислувам на неа кога врне дожд и барам излез кон Хрватска, кон Унгарија, бидејќи веќе се враќам назад. Помислувам на неа во Јајце и помислувам на неа во Травник. Како понекогаш човек се превртува на својата страна во овие вечни брези, во овие вечни песоци, се потпира на лакт и го гледа хоризонтот, каде што се издигаат искушенијата на големите градови, сјајните облакодери, знамињата со убавите амблеми на глобалните компании и каде што светлината се рефлектира на луциферски начин од облаците, преклопувајќи се во немилосрдни крешченда на странските јазици, кои доаѓаат на странски јазик, ќе го задават старото и ќе го спасат новото. Ја сакам поради тоа. Поради тој поглед. Наместо тоа, лежи на својата страна. И си ветувам себеси дека штом се вратам од овој безнадежен Балкан, веднаш ќе ја опишам. Километар по километар, хектар по хектар, општина по општина, набројувајќи ги сите овие имиња како магија, како молитва, како литанија, ковчег на заветот, куќа од злато, кула од коски некаде кај Малкинија, некаде кај Белѕец?“
